I am the writrector.

นี่เป็นเรื่องสั้นที่ผมแต่งไว้ตอนเรียนอยู่ปี 1 

เสมอเหมือน               

รอบดวงตาของหญิงสาวแดงระเรื่อ เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ที่ค่อยๆไหลจากหางตา ลงมาสู่ปลายคาง เธอก้าวเท้าถอยหลังเซไปมาจนเกือบจะล้ม  มีเสียงสะอื้นเป็นถ้อยคำออกมาจากริมฝีปากอันบอบบาง  และเธอก็หันหลัง วิ่งออกจากประตูรั้วบ้านไป

...………………………………………. 

“พ่อฮะ เมื่อไหร่เราจะได้กลับไปอยู่ที่บ้านเดิมของเราฮะ” เด็กน้อยตั้งคำถามกับพ่อของเขา“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน” ผู้เป็นพ่อตอบลูกชาย แววตาแฝงไปด้วยความเศร้าใจ 

เขาพาลูกชายตัวน้อย ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นทันทีหลังจากที่เธอจากไป เพราะเขาไม่สามารถทนอยู่กับร่องรอยแห่งความทรงจำอันเลวร้าย ในบ้านหลังนั้นได้ 

“ผมไม่อยากอยู่ที่ฮะพ่อ ทั้งร้อน ทั้งคับแคบ ไม่มีที่ให้ผมได้วิ่งเล่นเลย” น้ำเสียงของเด็กน้อยกล่าวอย่างทุกข์ใจ “ทนอยู่ไปก่อนนะลูก ไว้พ่อจะหาบ้านใหม่ที่ดีกว่านี้ให้นะลูก” เขาตอบเป็นเชิงปลอบใจลูก ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าไม่มีทางทำได้ 

ลูกชายของเขาต้องย้ายโรงเรียนใหม่ บ้านใหม่  สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เด็กน้อยต้องทนกับการปรับตัวให้เข้ากับสภาพที่เป็นอยู่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องทนทรมานไม่แพ้กัน 

“ผมคิดถึงแม่ฮะพ่อ  แม่คงจะไม่ได้กลับมาอยู่กับเราอีกแล้วใช่ไหมฮะ” ดวงตาของเด็กน้อยชุ่มชื้นไปด้วยหยดน้ำตา“พ่อขอโทษ พ่อผิดเองที่ทำให้แม่ต้องจากไป” น้ำเสียงแหบพร่าของเขา ตอบลูกด้วยความสำนึกผิด 

การทะเลาะกันอย่างรุนแรงของเขาและเธอในครั้งนั้น ส่งผลให้เขาและลูกชายต้องมาทนทุกข์ทรมาน ทั้งกายและใจเช่นนี้   

“ผมต่างหากที่ผิดเอง ผมผิดที่เกิดมาเป็นตัวปัญหาของพ่อและแม่ ทำให้พ่อกับแม่ต้องทะเลาะกัน” เด็กน้อยพูดโทษตัวเอง “ไม่ใช่ลูกหรอก พ่อต่างหากที่ผิด พ่อต้องมาทำให้ลูกต้องมาทนลำบากเช่นนี้ ทำให้ลูกต้องสูญเสียแม่ไป” เขาตัดพ้อโทษตัวเองบ้าง 

ในหัวใจของเด็กน้อย เฝ้าโหยหาผู้เป็นแม่อยู่ตลอดเวลา  ยามที่เดินจูงมือกับพ่อ เด็กน้อยหวังว่ามืออีกข้างนั้นจะมีมืออันอ่อนนุ่มของแม่กุมอยู่  สายตาสอดส่องไปทั่วไม่หยุดนิ่ง เผื่อว่าจะโชคดี ได้พบกับแม่อีกครั้งพอดีว่าสายตาของเด็กน้อยเหลือบไปเห็นร้านขายสัตว์ร้านหนึ่งตรงหัวมุมถนน  ภายในร้านมีทั้งสุนัขและแมวพันธุ์ต่างๆมากมาย ทุกตัวถูกขังเดี่ยวอยู่เพียงตัวเดียวต่อกรงหนึ่งกรง  แต่ทว่ามีอยู่กรงหนึ่งภายในกลับมีสุนัขพันธุ์บางแก้วอยู่ถึงสองตัว  ทั้งสองตัวมีขนาดไม่เท่ากัน ตัวเล็กมีสีน้ำตาลปนขาว และตัวใหญ่มีสีน้ำตาล  ที่สำคัญทั้งสองตัวเป็นตัวผู้เช่นเดียวกัน สร้างความประหลาดใจให้เด็กน้อยอย่างมาก...สุนัขทั้งสองตัวนี้ต้องเป็นพ่อลูกกันอย่างแน่นอน  แล้วแม่ของมันล่ะหายไปไหน  ในร้านไม่มีวี่แววของสุนัขพันธุ์เดียวกับเจ้าสองตัวนี้อยู่ แต่ สีหน้าของมันกลับดูมีความสุขจังเลย ขนาดสุนัขยังสามารถอยู่เพียงลำพังสองพ่อลูก โดยไม่มีผู้เป็นแม่ได้ แล้วทำไมคนอย่างเราจะอยู่เช่นนั้นไม่ได้... ทั้งเขาและเด็กน้อยต่างคิดในสิ่งเดียวกัน เมื่อได้เห็นสุนัขพ่อลูกคู่นั้น 

“พ่อว่า เราจะได้ไปอยู่บ้านใหม่กันแล้วล่ะ ดูสิ พ่อลูกคู่นั้นกำลังจะซื้อเราไป” น้ำเสียงของเขากลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันที “จริงหรือฮะพ่อ เราจะได้ไปอยู่บ้านหลังใหม่แล้ว ดีใจจังเลย!” เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างที่สุด 

สองพ่อลูกตัดสินใจย้ายกลับไปอยู่บ้านหลังเดิมของพวกเขา พร้อมทั้งพาสมาชิกใหม่เข้ามาอยู่ด้วยถึงสองตัว ภายในบ้านแห่งความสุขหลังใหม่ ทว่ามันตั้งอยู่ที่เดิม  เด็กน้อยวิ่งเล่นอยู่กับลูกสุนัขอย่างสนุกสนาน  พ่อของเขากำลังอาบน้ำให้สุนัขอีกตัวอย่างมีความสุข  พวกเขาทั้งสี่ได้ช่วยกันสร้างความทรงจำดีๆขึ้นมาใหม่ในบ้านหลังนั้นโดยไม่รู้ตัว 

................................................................... 

นับตั้งแต่ที่เธอตัดสินใจหนีออกจากบ้าน ตัดขาดความสัมพันธ์ระว่างเขาและลูกชาย  ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานทางจิตใจอย่างมาก   สัญชาตญาณความเป็นแม่ ทำให้ใจของเธอโหยหาแต่ลูกชายอันเป็นที่รักอยู่ตลอดเวลาเธออาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ กับสุนัขพันธุ์บางแก้วสีขาวตัวหนึ่งที่เธอซื้อมาเป็นเพื่อนคลายเหงา มาได้ระยะหนึ่งแล้วจนในที่สุดเธอไม่อาจทนทรมานกับสภาพเช่นนี้อีกต่อไป... เธอตัดสินใจกลับไปหาเขาและลูกชาย ที่บ้านเดิมหลังนั้น พร้อมกับสุนัขตัวเมียพันธุ์บางแก้วสีขาว

edit @ 13 May 2008 22:40:26 by โกเฮง