I am the writrector.

บางคน..เลือกที่จะทำตามฝัน

บางคน..ไขว่คว้าหาโอกาสเพื่อทำฝันให้เป็นจริง

บางคน..พยายามทำทุกอย่างเพื่อความฝัน

ทุกคน..ขี้เกียจ

ความขี้เกียจไม่เข้าใครออกใครจริง ๆ มนุษย์ปุถุชนธรรมดาอย่างเรา ๆ ทุกท่าน เชื่อหรือไม่ว่า พวกเราเหล่านี้เอ่ยคำว่า "ขี้เกียจ" ออกจากปากจนเป็นสิ่งปกติ ร่วมไปกับพฤติกรรมที่บ่งบอกถึงความหมายที่เอ่ยออกมาได้เป็นอย่างดี

กว่าผมจะลุกขึ้นมานั่งพิมพ์เรื่องนี้ก๊อก ๆ อยู่บนบล็อคได้นั้น ผมก็ได้ผ่านขั้นตอนของความขี้เกียจนี้มาแล้วหลายต่อหลายขั้นตอน ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่อาศัยความขี้เกียจเกาะกินความสบายจากมันไปวัน ๆ แค่เรื่องง่าย ๆ ในชีวิตประจำวัน ผมก็ไม่วายที่จะเอ่ยปากพูดว่าขี้เกียจทำ ซึ่งผมเองก็เชื่อว่า กว่าร้อยละ 99.99 ของประชากรทั้งหมดในโลกเคยขี้เกียจมาแล้วทั้งนั้น หรือจะเถียงว่าใครไม่เคยขี้เกียจ ขยันมันทั้งชีวิต เป็นไปได้อย่างไรกัน ร้อยละ 0.01 ที่เหลือนั้น คือนวัตกรรมของศตวรรษที่ 21 ที่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พัฒนาให้มนุษย์แปรสภาพกลายเป็นหุ่นยนต์นั่นเอง

ผลของความขี้เกียจนั้นเห็น ๆ กันอยู่ นั่นก็คือความสบาย..สบายกายอยู่เป็นสุข ผลที่ตามมานอกจากนั้นเห็นจะไม่มี เพราะการที่เราขี้เกียจนั่นก็คือการอยู่เฉย ๆ หรือปฎิบัติสิ่งต่าง ๆ โดยไม่ได้หวังผลอะไรตามมา นอนก็นอนไปอย่างนั้นเรื่อย ๆ มีแต่เวลาที่ผ่านไป พาลจะทำให้เวลาชีวิตเหลือน้อยลงทุกที

ถ้าเสียดายเวลาชีวิตที่เหลือ เห็นทีคงไม่ยากเกินไป จะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็ทำมันเลยนั่นไง! แต่มีข้อแม้อยู่ว่าสิ่งที่ทำต้องไม่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความขี้เกียจ

ขี้เกียจเพื่อพักผ่อน ขยันเมื่อแรงมา

ชีวิตมนุษย์ไม่มีอะไรประเสริฐไปกว่าการไม่ขี้เกียจ