I am the writrector.

เด็กชายวัยไม่เกิน 13 ปี สวมชุดนักเรียนตัวเก่า ๆ บนในหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นละอองจากความโหดร้ายในสังคมเมือง บนไหล่หอบหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเขื่อง ดูใหญ่เกินตัวสำหรับเด็กวัยขนาดนั้น ท่าทางเดินที่ทุลักทุเลแสดงออกว่ากระเป๋าใบนั้นน้ำหนักของมันมีมากเพียงใด เด็กคนนั้นค่อย ๆ ย่างเท้าช้า ๆ มายังโต๊ะกินข้าวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"พี่ครับ..ขอเวลาผมสัก 1 นาทีได้ไหมครับ" เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้น พร้อมกับแววตาเรียกร้องความสงสารของเด็กน้อยคนนั้น จดจ้องมาที่ผม

"ไม่ได้ครับ" ผมตอบตัดไปแบบไร้เยื่อใย ไม่ใช่ว่าผมเห็นแก่เวลาหรอกนะครับ แม้เพียงแค่ 1 นาทีก็ให้น้องคนนั้นไม่ได้ จริงอยู่ว่าเพียงแค่ 1 นาทีสำหรับใครหลายคนนั้นมีค่าเหลือหลาย สำหรับผมแล้วผมให้ได้..แต่ผมไม่ให้ เพราะ 1 นาทีที่ผมกำลังจะให้ไปนั้น 'คือการสนับสนุนการใช้แรงงานเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี!'

ในสารบบของการค้าแรงงานทั่วกรุงเทพฯ คนชนชั้นกลางทั่วไปอย่างเรา ๆ คงเคยเห็นที่ประจักษ์อยู่เต็มสองตาแล้วว่า การใช้แรงงานนั้นจำต้องทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจมากเพียงใด ไม่ว่าจะตามร้านอาหาร ตามโรงงานต่าง ๆ แรงกายที่พวกเขาทุ่มทุนไปนั้นเพื่อแลกกับค่าตอบแทนที่เรียกว่า 'เศษเงิน' เพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับ 'ก้อนเงิน' ของพวกนายทุน นับว่าต่างกันลิบโข

อย่างที่รู้ ๆ กันว่าแรงงานส่วนใหญ่นี้ มาจากแรงที่อยู่ในกลุ่มที่เรียกว่า 'คนชั้นล่าง' ที่เขาว่ากันว่าไม่มีการศึกษา ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดา 'ในสายตาของพวกนายทุน' เมื่อไม่มี 'ความรู้' มาแลก จำต้องนำ 'แรงกาย' มาแลกเงิน และก็เป็นเรื่องธรรมดาอีกเช่นกัน ถ้าหากว่าแรงงานนั้นเป็นของผู้ที่มีอายุมากกว่า 15 ปี

ต่อไปนี้เป็นเรื่องไม่ธรรมดาเสียแล้ว

เด็กชายเด็กหญิงตัวน้อย สวมชุดนักเรียนเดินหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเขื่อง เดินเตร็ดเตร่อยู่ตามย่านที่ผู้คนพลุกพล่าน ค่อย ๆ เริ่มกลายเป็นภาพที่เห็นจนชินตา

เด็กเหล่านี้นำสินค้า ทีพวกเขาว่ามันคือสินค้าทำมือ จากโครงการต่าง ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯ (ส่วนใหญ่เป็นภาคเหนือ) บ้างก็เป็นผ้าเช็ดมือ ตุ๊กตาหอม เทียน สบู่สมุนไพร หลากหลายรายการที่หาซื้อไม่ค่อยได้ในกรุงเทพฯ มาเดินเร่ขายโดยใช้วิธีพูดอธิบายสินค้า คล้าย ๆ กับเซลแมน ในราคาที่ค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับต้นทุน เช่น 99 หรือ 199 บาท โดยมีจุดขายทางตลาดที่สำคัญคือ 'ความน่าสงสารของผู้ขาย' ที่จะช่วยสร้างยอดขายให้มากเป็นทวีคุณ หาใช่คุณภาพของสินค้าไม่!

คนชนชั้นกลางมีอันจะกิน เพียงแค่เห็นแววตาอันน่าสงสารกับเสื้อผ้าชุดนักเรียนที่เปรอะไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบฝุ่น จิตใจก็อ่อนโยนลงทันทีในเพียงวูบแรกที่เห็น

"เป็นของบริษัท...เขาให้มาหารายได้พิเศษ โดยให้เด็กนักเรียนมาทำ ป.6 ก็เริ่มมาทำได้แล้วนะ แล้วแต่ว่าจะมาหรือไม่มา เคยมาทำแล้วพี่เขาก็ให้จริง ไม่ได้หลอก ของที่เอามาขายเราก็ไม่ได้ลงทุนเลย กินเปอร์เซ็นต์ไป ได้ชิ้นละ 40 บาท" เซลแมนในคราบชุดนักเรียนบอกกับผมอย่างนั้น แต่ผมจะเชื่อได้อย่างไรว่าคำพูดเหล่านั้น พวกเขาไม่ได้ถูกจับยัดใส่ปากเพื่อมาพูด 

การเดินสายขายของของเหล่าเซลแมนผู้น่าสงสารเหล่านี้ จะเริ่มต้นตั้งแต่ 10 โมงเช้า โดยจะนัดให้เด็กมาเจอกันที่บริษัทและก็พานั่งรถไปลงบริเวณตามจุดที่คนพลุกพล่าน แล้วปล่อยให้ออกไปเดินขายกันเอง จนถึงเวลา 6 โมงเย็นรถก็จะมารับกลับ ผมไม่ทราบว่าระหว่างที่พวกเด็กน้อยเหล่านี้ออกไปเร่ขายพวกเขาหาข้าวกินกันเองหรือไม่ ผมไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าในกระเป๋าสตางค์ของพวกเขาไม่มีเงินสักบาท ต้องขายของให้ได้ก่อนถึงจะมีเงินกินข้าวจะเป็นอย่างไร เพราะค่าแรงก็คือเงินส่วนแบ่งที่ได้จากการขายของ ถ้าหากว่าวันนั้นขายไม่ได้ก็เท่ากับว่าแรงกายที่ทุ่มเทไปวันนั้นเท่ากับศูนย์

ตามกฎหมายแรงงานเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าการใช้แรงการเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี นั้นผิดกฎหมาย ถึงแม้ทางบ้านของเด็กเหล่านั้นจะเต็มใจอย่างไร หรือเด็กจะอยากมาขายเองก็ตาม การกระทำเช่นนี้เปรียบเสมือนหุ่นเชิดที่คอยบังคับทางอ้อม ให้เด็กสามารถหารายได้พิเศษด้วยการแลกแรงกายกับเศษเงินเพียงเล็กน้อย

หยุดเถอะครับ!!!

ถ้าหากคุณเคยพบเห็นเด็กเหล่านี้ ผมขอร้องว่าอย่าเพียงแม้แต่จะคิดที่จะควักเงินให้แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม เพราะถ้าให้ก็เหมือนเป็นการสนับสนุนให้พวกเขากลับมาทำเช่นนี้อีก เพียงแค่หยุดซื้อหยุดสนับสนุน เชื่อว่าอีกไม่นานวงจรการค้าแรงงานเด็กเหล่านี้ก็จะหมดไป 

ยังมีมูลนิธิต่าง ๆ ที่คอยช่วยสนับสนุนทั้งเรื่องเงินทุนและการศึกษาอีกมากมาย ที่คนจิตใจดีอย่างพวกเราสามารถช่วยเหลือได้ พวกเขายังมีอนาคตที่ดีอีกยาวไกลนัก หันมาช่วยเหลือเด็กเหล่านี้ด้วยวิธีการที่ถูกต้องดีกว่าครับ

อย่าให้แม้แค่เพียง 1 นาที!