I am the writrector.

ผมหลับอยู่ครับ

หลับใหลเคลิบเคลื้มอยู่ในห้วงของฝันเฟื่อง

ดูเหมือนว่าฝันนั้น มันเกรอะกรังไปด้วยคราบขี้ฝุ่นต่างความขึ้เกียจ

คราบนั้นบ่งบอกถึงระยะเวลาอันยาวนานของมัน

ที่บ่มเพาะอย่างไรก็ไม่มีวันได้ที่

เพราะผมหลับอยู่นั่นเอง

หลังจากเปิดเทอมได้สัก 4 วัน วิชาเรียนวิชาที่ 3 ของสัปดาห์ก็มาถึง วิชาใหม่เอี่ยมอ่อง แต่อาจารย์ผู้สอนเป็นคนเดิมคือ อ.เกริก ยุ้นพันธ์ หลายคนอาจไม่รู้จัก แนะนำให้ลองหาใน google ดู รับรองกระจ่าง ผลกระทบจากการนอนดึกเมื่อคืนทำให้ผมมีอาการหลับค้างอยู่บ้าง นิ่ง ๆ เมื่อไรเป็นต้องไปเข้าเฝ้าพระอินทร์ทุกที และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

ขณะที่อ.เกริกกำลังปลุกใจในชั่วโมงเรียนแรกของ วิชาการเขียนสร้างสรรค์สำหรับเด็ก (ผมเรียนเอกวรรณกรรมสำหรับเด็ก) ด้วยการนำหนังสือภาพของ อีริค คาร์ล นักแต่งนิทานเด็กเทคนิคคอลลาจชื่อก้องโลก มากระตุ้นต่อมความสามารถของผมอยู่นั้น พระอินทร์ก็มาชวนผมไปเข้าเฝ้าจนได้...(เขียนต่อไม่ได้ เพราะกำลังเข้าเฝ้าอยู่)

"เริ่มต้นเสียตั้งแต่วันนี้!" เสียงกู่ก้องของอ.เกริก ทำเอาผมกลับลงมาจากเข้าเฝ้าอยู่ในทันที

ผมจำความได้ว่า ตลอดระยะเวลาที่ผมได้ศึกษาหาความรู้กับอ.เกริกมากว่า 3 ปีนั้น ผมได้ยินประโยคนี้จากปากของอาจารย์นับครั้งไม่ถ้วน ทุกคราวที่อาจารย์จะแนะนำให้ลองทำอะไรใหม่ ไล่มาตั้งแต่ให้ หาหนังสือมาอ่านทุกวัน เข้าร้านหนังสือคิโนะทุกสัปดาห์ วาดรูปอย่าหยุด เขียนไม่มียั้ง หาของอร่อย ๆ กิน ไปพิพิธภัณฑ์ และอีกมากมาย อาจารย์จะปิดท้ายด้วยประโยคที่ว่า "เริ่มต้นเสียตั้งแต่วันนี้" ทุกครั้งไป แต่เพราะเหตุไฉนเล่า ผมไม่เคย 'เริ่มต้น' เสียที อาจเป็นเพราะผมกำลังหลับอยู่

แต่วันนั้น..ผมตื่น

ไม่รู้เพราะอะไร ประโยคเดิม ๆ ที่ฟังจนชาชินเป็นอาจินจนรู้สึกเฉย ๆ ไปแล้ว จะทำให้ผมสะดุ้ง หลบหนีจากการเข้าเฝ้าพระอินทร์มาจนได้ ผมตื่นแล้ว แถมไม่มีขี้ตาหรืออาการงัวเงียแต่อย่างใด

ทุกอย่างที่ผมเคยคิด ทุกอย่างที่ผมเคยฝัน ผมจะเริ่มต้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

เสียดายจัง ที่ไม่ได้ตื่นตั้งแต่ที่ได้ยินครั้งแรก

ผมเช็ดขี้ฝุ่นบนฝันของผม สะอาดเอี่ยมเลยแหละ

รู้อย่างนี้ ตื่นตั้งนานแล้ว

แล้วคุณคนที่อ่านอยู่ล่ะ..ตื่นรึยัง