ความตายอันงดงาม

posted on 22 Jun 2009 07:04 by goheng

จะมีหนังสักกี่เรื่องกันที่จะกล่าวถึง 'ความตาย' ได้งดงามเพียงนี้

และจะมีสักกี่คนที่จะมี 'ความสุข' ไปพร้อมกับ 'ความตาย'

http://www.nangdee.com/photoThumbnail/mpictures/m1879p/departures_p3YSIwjThu121233.jpg

สรรพชีวิตบนโลกนี้ต่างเดินหน้าเคลื่อนไหวไปตามวิถีของตนเอง ไม่ว่าสัตว์หรือมนุษย์ต่างก็ดิ้นรนเพื่อให้ชีวิตของตนเองดำเนินได้ต่อไป แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แท้ที่สุดแล้วชีวิตทั้งหลายต่างก็ต้องมาบรรจบที่ 'ความตาย' อันเป็นสถานะสุดท้ายเหมือนกันทุกชีวิต ไร้หนทางที่จะหลีกเลี่ยงไปได้

ความตายนั้นมาพร้อมกับความทุกข์ ความสูญเสีย ความทรมาน หรือความเลวร้าย ต่าง ๆ นานา มนุษย์มากคนนักที่ไม่ว่าเหตุผลใดก็ตาม จำต้องพยายามหลีกหนีความตายราวกับว่าจะหนีพ้นได้สักวัน และน้อยคนนักที่จะเข้าใจสัจธรรมว่าความตายคือสิ่งที่หนีไม่พ้น ซึ่งไม่ได้หมายความว่าให้พยายามที่จะตายในเร็ววัน แต่หมายถึงการเรียนรู้ เข้าใจ และอยู่ร่วมกับความตายอย่างมีความสุข  

Departures บอกเล่าเรื่องราวของ โคบายาชิ ไดโงะ นักเชลโล่ ที่เพิ่งตกงานมาใหม่ ๆ และภรรยา โคบายาชิ มิกะ จึงตกลงกันว่าให้ย้ายไปที่จังหวัดยามางาตะ บ้านเกิดของเขาเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น ขณะที่เขากำลังหางานใหม่ในหน้าหนังสือพิมพ์อยู่นั้นบังเอิญไปเห็นประกาศรับสมัครงานที่เขียนว่า Departures รายได้ดี ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์ ซึ่งเขาเข้าใจว่าเป็นบริษัททัวร์ท่องเที่ยว จึงตัดสินใจไปสมัครทันที แต่แล้วโชคชะตาก็นำพาให้เขาไปผูกพันกับความตาย เพราะบริษัทนั้นเป็นบริษัทที่ทำธุรกิจจัดการศพ (Departures แปลได้ 2 ความหมายคือ การออกเดินทาง และ ความตาย) ไดโงะได้พบกับ ซาซากิ เจ้าของบริษัทที่รับเขาเข้าทำงานโดยที่ไม่ต้องสัมภาษณ์ใด ๆ เขาว่ามันเป็นพรหมลิขิต เป็นงานที่พระเจ้าประธานมาให้ไดโงะ ซึ่งหน้าที่หลัก ๆ ก็คือจัดการเตรียมร่างไร้วิญญาณให้ดูราวกับตอนที่ยังมีชีวิตอยู่และนำเข้าโลง เพื่อเตรียมพร้อมกับงานศพต่อไป

ไดโงะ เมื่อได้เห็นกับความตายครั้งแรกในชีวิต เป็นธรรมดาที่ต้องรู้สึกถึงความเลวร้ายของความตาย น้ำตาของบรรดาญาติมิตรของผู้ตายคือความเศร้าโศกเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ที่ถึงแม้เขาจะเคยสูญเสียแม่ไปเพราะความตายแล้วก็ตาม แต่ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้อยู่ดูหน้าแม่ก่อนจะสิ้นใจ เขาจึงไม่อาจเข้าใจความตายได้อย่างลึกซึ้ง ความตายจึงเป็นแค่การสูญเสียที่คอยย้ำเตือนให้นึกถึงความทุกข์อยู่ทุกครั้งยามที่นึกถึง อีกรอยแผลในจิตใจก็คือพ่อที่ทิ้งเขาและแม่ไปเมื่อนานมาแล้ว ภาพใบหน้าของพ่อจึงเป็นสิ่งที่ลางเลือนอยู่ในความทรงจำเกินกว่าที่เขาจะจดจำว่าพ่อคือผู้มีพระคุณ

ซาซากิพาไดโงะออกไปทำงานทุกหนแห่งที่มีความตายเกิดขึ้น รายละเอียดระหว่างที่กำลังส่งวิญญาณผู้ตายไปสู่สุขติ ทำให้ไดโงะเริ่มเข้าใจความตายมากยิ่งขึ้น ปลาแซลมอนว่ายทวนน้ำจนหมดแรงและตายไปในที่สุด คือภาพที่เขาเห็นริมสะพานนั้น ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ที่พยายามอย่างไรก็ต้องตายอยู่ดี หนทางยืดชีวิต การรักษาพยาบาล การเสริมความงามชะลอความแก่ จึงเป็นเพียงการพยายามหลีกหนีความตายที่ไม่มีวันสำเร็จ อยู่ที่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น สุดท้ายโชคชะตาก็พาไปสู่ความตายเช่นเดิม

มิกะ คนรักของไดโงะเองก็ไม่เข้าใจความตายที่เขากำลังคลุกคลีอยู่ เธอรังเกียจอาชีพของไดโงะ เขาพยายามอธิบายให้เธอฟังว่าความตายนั้นเป็นสิ่งธรรมดา แต่เธอก็ไม่เข้าใจถึงสัจธรรมข้อนี้จนต้องหนีกลับไป ไดโงะจึงต้องอยู่กับความตายตามลำพัง ซึ่งอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้คนเราต้องจากกันก็คือความตาย

จากความตายที่ไดโงะกลัว ภาพความตายที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อะไรบางอย่างบนใบหน้าที่สงบของผู้ตายทำให้เขาเห็นถึงความสงบสุขเบื้องหลังนั้น บางทีความตายอาจไม่ได้หมายถึงความทุกข์ของผู้ตายก็เป็นได้ หรืออาจมีเพียงญาติ ๆ ที่ร้องห่มร้องไห้อยู่รอบ ๆ ร่างไร้วิญญาณเท่านั้นเองที่ต้องมาทุกข์กับการพรากจาก หรือบางแง่มุมที่ไดโงะได้เห็น อาจเป็นความสุข?

ความตายของแม่ไดโงะเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เขายังไม่เข้าใจความตายดีนัก เมื่อป้าเจ้าของโรงอาบน้ำที่เขารู้จักเมื่อยังเยาว์ได้เสียชีวิตลง ประกอบกับความตายที่เขาคลุกคลีอยู่ทำให้เขามองความสูญเสียของคนรู้จักในอีกด้าน ดูเหมือนลุงแก่ ๆ ที่เป็นลูกค้าประจำของป้าจะเป็นผู้ที่เข้าใจความตายได้ดีที่สุด เพราะเขาคือเจ้าหน้าที่เผาศพผู้เห็นความตายเป็นเรื่องธรรมดา ก่อนที่เขาจะกดปุ่มเพื่อเผาศพป้า เขากล่าวไว้ว่า "ความตายก็คืออีกวิถีหนึ่ง ไม่ใช่จุดจบ แต่คือการทิ้งปัจจุบัน เพื่อไปสู่อนาคต สู่วิถีที่แท้จริง" 

พิธีทำศพของป้าเป็นฝีมือของไดโงะเอง มิกะที่กลับมาพร้อมกับความเข้าใจในตัวไดโงะมากขึ้นก็มาร่วมพิธีด้วย ขั้นตอนการแต่งศพ อันพิถีพิถันถือเป็นการเคารพความตายอย่างที่สุด มิกะที่กำลังนั่งดูไดโงะทำพิธีกรรมอยู่ก็ได้เห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อและความุ่งมั่นของไดโงะ ว่าความตายที่อยู่ตรงหน้าหาใช่ความเลวร้ายอันใดไม่ ความตายคือเรื่องธรรมดาของสิ่งมีชีวิต ไดโงะผู้เรียนรู้อยู่กับความตายอย่างดีแล้วก็ได้เห็นความสุขของผู้ตาย อันเป็นความสุขแท้ของมนุษย์ที่หลุดพ้นจากความทุกข์ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

ร่างไร้วิญญาณจึงเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขและความงดงามที่สุดเท่าที่มนุษย์จะพานพึงพบได้ แม้ขณะที่ยังมีชีวิตอยู่จะไม่มีใครเคยรับรู้ถึงความสุขนั้นเลยก็ตาม แต่สักวัน 'ความตาย' ก็เป็นดั่ง 'ความสุข' ที่มนุษย์ทุกคนพึงสมควรได้รับ 

 

Comment

Comment:

Tweet

ยังไม่ได้ดูเลย

แหะๆ

เด๋วดูแล้วจะมาเม้นใหม่นะจ๊ะ

#3 By sanfah (124.122.226.44) on 2009-07-08 00:47

ไปดูมาเหมือนกัน

ชอบดนตรีประกอบ ใส่มาได้ถูกจังหวะมาก big smile

แม้บางคนจะบอกว่าอารมณ์หนังใส่มาไม่สุด

แต่เป็นหนังในดวงใจเรื่องหนึ่งเลยละ

#2 By sine (112.143.34.254) on 2009-07-07 19:36

เจิมไป


confused smile confused smile

#1 By (112.143.32.111) on 2009-07-06 22:12